شرمنده هر آنچه ننوشته ام...

چند سال پیش که این وبلاگ را راه انداختم کلی شوق نوشتن داشتم،شوق خوانده شدن و دیده شدن،اوایل همان شوق و ذوق کارگشا بود اما بعد مدتی مثل همه چیزهایی که در ابتدا برایمان جدی هستند و کم کم گرد فراموشی می گیرند اینجا هم غبارآلود شد،آنقدر که دیگر یاد هم نشد.

حالا مجالی پیش آمد که یک چیز را فقط یک چیز را بنویسم:

        

                 شرمنده ام...

/ 0 نظر / 5 بازدید